Archieven

Volgend Archief Vorig Archief

April 2011
Februari 2011
Januari 2011
Juni 2010
April 2010
Maart 2010
December 2009
November 2009
Oktober 2009
September 2009
Augustus 2009
Juli 2009
Juni 2009
April 2009
Maart 2009
Februari 2009
Januari 2009
December 2008
November 2008
Oktober 2008
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
Oktober 2004
September 2004

Kalender

« Juni 2013
Z M D W D V Z
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            

About

archiefpagina van weblog zonzij, berichten vanuit afrika.
zomer/herfst '04: ivoorkust
sinds december '04: zuid-afrika

heutes paradies

Linkdump

§ zakkenvullers

voor iedereen die nog het oude postbusadres in bryanston heeft: alsjeblieft, alsjeblieft, gebruik het nieuwe in ruimsig. opnieuw is er een lief pakje verdwenen en ik heb er echt de balen van. alle mooie breiwerkjes van mijn vriendinnen hebben een andere bestemming gekregen dan waarvoor betaald was en heel wat pakjes van mij naar nederland zijn ook elders besteld. niet alleen baby-breiwerkjes, ook een aangetekende brief is nooit gearriveerd. 'we deliver, whatever it takes' (wij bezorgen, koste wat kost) is de leus van sa post. de vraag blijft dan: waar? als het aan het hoofdpostkantoor van bryanston ligt is het antwoord overduidelijk: in hun eigen zakken.

§ dat tomt ervan

(...als men de ta niet zeggen tan). zit ik pas nog op te scheppen over het lekkere weer, komt vervolgens twee dagen lang niks dan wolken in beeld. met druilregen. gewone hollandse regen eigenlijk, maar die zie je hier niet vaak omdat de regen gewoonlijk zo binair is als een douche: stort aan of stort uit.

onze domestic anna is blij. eindelijk is het niet te warm voor haar. ik ben niet blij. dit soort weer, daar was ik nou net voor gevlucht. gelukkig duurt het hier nooit weken aan een stuk.

bij jullie is 't weer ook niet om vrolijk van te worden begreep ik. hier nog wat meer kees stip om de moed erin te houden.

§ want daar is geen water

protea ridge in de hens

we zien veel branden de laatste tijd. na de heuvels voor ons stonden ook de heuvels aan de andere kant van de toegangsweg in lichterlaaie. deze foto is van een paar dagen geleden: de heuvels aan de overkant van de grote weg waren aan de beurt (de protea ridge). daar stond veel hoog gras met een flink terpentinegehalte, dus de fik ging snel en verschroeide meer dan het verbrandde.

toch zag het er in het donker imposant uit. het waaide hard en wij als groentjes in deze regio maakten ons wat zorgen over overwaaien. misschien waren we niet de enigen; het bestuur van onze farm (zeg maar de vve) heeft nu besloten preventief te gaan affakkelen op het terrein.

ons schieten ondertussen plots allerlei kinderliedjes te binnen. 'brand brand! brand brand! want daar is geen water...'

§ herfst

de herfst is begonnen. heel het noorden begroet juichend de lente maar wij gaan de andere kant op. het valt nog mee hoor, maar het is al wel te merken: overdag is het nog zo'n 30°+ maar 's nachts zakt het al naar zo'n 6°c. aangezien het om zeven uur donker is is de avond dus flink fris. de dempende werking van de bewolking van de regentijd is duidelijk voorbij.

binnenkort zitten jullie zelfs alweer in dezelfde tijdzone als wij!

§ weer mazzel

opnieuw mazzel bij gevallen dakpan

het waait hard de laatste weken. gisteravond zelfs een heuse storm. opnieuw hebben we geluk: de dakpan miste net mijn auto.

§ zoutzakken in een sprookje

aaaah net een sprookje. een horrorsprookje

de reparatie heeft heel wat gepruts gekost maar hier is ie dan: het zwembadlicht! kinderlijk blij zijn we ermee. tis net een sprookje van de efteling - die had vroeger als eerste park in nederland zulke snufjes (oma vertelt).

die drijvende lijken, dat zijn zoutzakken. echt waar. het chloorsysteem van dit zwembad werkt op basis van zout. de reden dat we steeds kikkers in de soep vonden was dat het zoutgehalte ernstig achter liep bij de gebruiksaanwijzing. want wij hadden er nog geen sjoege van en de vorige eigenaar duidelijk ook niet; die had er ooit maar drie zakken in gegooid, wist de plaatselijke expert te melden. dat was een beetje heel erg weinig. nu gingen er meteen al vijf in, à 25 kilo, om de boel weer een beetje op peil te krijgen.

§ meer stempels

het wordt weer tijd om even diep adem te halen, want binnenkort moeten we weer een rondje bureaucratie. de resultaten van de vorige ronde komen eraan. qua bloggen is het saai, maar het houdt ons wel bezig.

tot mijn verbazing krijg ik een dezer dagen al de studievergunning in mijn paspoort gestempeld of geplakt. die werd pas over een week verwacht, maar maandag eind van de middag belde de advocaat al. of ik nog voor vijf uur mijn paspoort kon komen brengen. ik geloof dat ze vergeten is dat het sinds de verhuizing bijna een uur rijden is van ons naar haar kantoor. maar het maakte niet uit; ik was onderweg naar de les en die gaan we natuurlijk niet missen vanwege formaliteiten.

ook onze police clearance is er al door, verbazingwekkend. die verklaring van goed gedrag is hier een indrukwekkende procedure, met veel vingerafdrukken en heen en weer gerij van het politiebureau naar een speciaal kantoor in hartje pretoria (lees: ver weg en slecht bereikbaar). misschien hielp het wel dat we al eens eerder gemangeld zijn. de meest recente papieren van dochter gaan minder vlot dan gehoopt, dus de boel blijft wel in balans.

§ vijftien bulten

zand op de oprit

vijftien bulten zand liggen er op onze oprit. er moeten er nog twee, schat nico in, en dan kan morgen het egaliseren beginnen. het was wel een hele toer om thuis te komen begreep ik. 4x4 is geen probleem natuurlijk maar die grote keien onderweg - zelfde formaat als de boombloempot op de foto - zijn zelfs voor zijn auto een punt van aandacht.

tot nu toe was het begin van onze oprit dat ook. het hotst dat het een aard heeft en zoiets wordt niet vanzelf beter, integendeel. we zijn erg benieuwd naar het effect van het egaliseren. en zou het dan weer in een jaar weg zijn..? of zou het anderhalf jaar geleden maar voor een klein stukje weg gedaan zijn?

§ heuvel in brand

het fikt, verderop. de heuvel waar we op uitkijken vanaf ons terras staat in de hens. eerst een brede strook die te vinden was via de rookwolken, vanmiddag. in het donker een smalle strook vlammen en daarna weer een brede. er wordt dus gewerkt aan de bestrijding. maar ondanks dat er vanavond weinig wind is valt het kennelijk nog heel niet mee. nu ik dit schrijf is het net weer opgelaaid, de hele breedte van de heuveltop is fel oranje. we zitten eerste rang - dat is niet altijd een genoegen. het is een heel eind weg, maar toch oogt het bedreigend.

§ nat op bestelling

ha, de irrigatie zit erin! het regenseizoen loopt ten einde, er is maar heel weinig gevallen dit jaar. nu al loop ik ernstig achter met ons gazonnetje en dan moet de kurkdroge winter nog beginnen. daar valt dus niet tegenop te sproeien. tijd voor alweer zo'n logische investering waar de vorige bewoners aka de bouwers kennelijk net niet meer het geld voor hadden. voorlopig gaan we liters water in het gras pompen om de boel weer op peil te krijgen; vooral fijn voor het kindertje. over een paar weken kunnen we terug naar 1x per dag. we hebben een hip systeem dat zelf meet of het geregend heeft en dan niet sproeit. goed voor het milieu, en ook de waterrekening.
ironisch genoeg is het vanavond voor het eerst sinds lange tijd zwaar bewolkt en motregent het. de grote onweersbui is overgedreven, maar het is toch wàt.

het echte omploegen moest nog beginnen

§ alles apart

Dat in Saudi de mannen en vrouwen strikt apart leven wist ik en dat de mannen van veel luxe houden ook. Maar het uit de eerste hand meemaken is weer wat anders.

het hotel waar ik in verblijf is een 'standaard' zakenhotel. Wat dat hier inhoudt is een kamer van 80 vierkante meter (dit is meer dan mijn eerste huis groot was). Een butler voor de deur die je kamerjas voor je pakt koffie maakt je appel schilt en je 's ochtends met een kop koffie komt wekken. De douche aanzet en je rustig wakker laat worden. Hier zou ik wel aan kunnen wennen hoor.

Maar dan kom je bij het bedrijf waar je moet zijn en wil je naar het toilet...

Op zich niet zo moeilijk maar ik met mijn europese hersenen zoek naar een toilet met enig teken van een mannetje er op zodat ik weet dat dat het herentoilet is. Na een tijdje snap je het. Er is maar 1 type wc. Voor de mannen. Vrouwen werken immers niet dus hoef je er ook geen wc voor te bouwen.

§ vertrokken

twee weken is het vreselijk heet geweest. de gasten zijn vertrokken en het weer slaat om - de hele dag heeft het flink gewaaid en vanavond valt er een pietsje regen. al wordt het morgen weer gewoon warm.

jammer dat ze weg zijn. het was hartstikke leuk. schoonmamma en jongste schoonzus zijn heel goed gezelschap. we hebben allerlei dingen gedaan die we anders niet doen (zoals springen, tot grote griezels van schoonmamma) en er waren plannen genoeg voor minstens nog een week. ik heb de indruk dat broer en zus elkaar weer wat beter hebben leren kennen nadat dat er al een paar jaar niet veel van gekomen was. in nederland ga je natuurlijk niet zo gauw twee weken bij elkaar zitten.
geliefden elders zien of ze bij je thuis ontvangen is toch anders; we hopen dat ze snel terugkomen.

§ beschermlaag

was ons op maat gemaakte extra grote bed eindelijk afgeleverd, zat de scotchguard beschermlaag er niet op. nico pakte een beetje water en het viel er zo doorheen. hup, weer bellen. en bellen. en bellen. want de verkoper moest nu hoogst persoonlijk aan huis komen sprayen en de kleine dikke wezel had daar geen zin in. hij maakte afspraken die hij telkens opnieuw niet nakwam en uiteindelijk moest ik Heel Boos doen tegen zijn manager voordat hij na nog een paar keer niet opdagen uiteindelijk alsnog verscheen. met veel vertoon van hoe goed dat wel niet van hem was.

ik deed maar vriendelijk om de boel niet nog verder op scherp te zetten; er was nog steeds maar weinig nodig om me alsnog te laten ontploffen. toen hij en zijn collega klaar waren met de matras vroeg hij of er nog terrasmeubilair gedaan moest worden. goh, dachten wij naïef. een zoenoffer na al die ellende. want ondanks onze substantiële investering werden we nog steeds behandeld alsof we een pakje boter hadden gekocht en het waagden om te komen klagen.

de boel moest een paar uur drogen, kwamen ze vertellen. geen probleem want opnieuw (na al die keren dat ze niet op kwamen dagen zonder afbellen) zaten we op hen te wachten tot we met de gasten op stap konden. ach mevrouw meneer, kunt u dan ook even langs het filiaal rijden?, vroeg de verkoper. waarom dan, vroegen we, oprecht verbaasd want nu waren we toch onderhand weleens van elkaar af. om nog even de 400 rand (ca. €40, maar daar gaat het niet om) te komen betalen die de behandeling van de terrasset kostte.

ze waren zo te zien oprecht in de veronderstelling dat ze ons buitengemeen schappelijk behandelden. ik kon nog uitbrengen dat ie wel eens even tevoren een prijsopgaaf had kunnen doen. een halve dag later zijn we nog steeds verbijsterd over de, zeker voor de plaatselijke norm, absurde minachting voor de klant. erger nog - we worden plotseling net zo vergeetachtig als hijzelf.

§ ziekenhuis

we bezochten het grootste ziekenhuis ter wereld: het chris hani baragwanath in soweto. dat was een ervaring apart. niet alleen doordat het staatsziekenhuis dagelijks wordt overspoeld met een paar duizend mensen die zonder een afspraak te kunnen maken gewoon eindeloos moeten wachten. in een totaal gebrek aan privacy zitten ze in grote feesttenten of liggen ze op een bed in de gang te wachten tot ze eens aan de beurt zijn.

het was ook doordat we een leerling-arts als begeleidster hadden gecharterd. ze noemde zichzelf "een beetje racistisch" en daar was beslist geen woord van gelogen. niet alleen als witte arts voor zwarte mensen met een heel ander patroon van normen en waarden. in veel andere aspecten kwam het midrandmeisje (vgl. een purmerender meisje, of een lelystads meisje) helemaal naar boven. van haar ongeduld om in een (wit) privéziekenhuis te kunnen gaan werken tot en met de zender van de autoradio. "heb je een zwArte zender op staan? waarom??"