qua bezigheidstherapie ook nog wat meegemaakt. jongste en ik hadden een paar uur zoet te brengen in pretoria en we bezochten dan maar een groot sjiek winkelcentrum. tijdje rondgesjouwd, tamelijk doelloos, daarna hongerig en dorstig neergestreken. lekker drinken besteld, dat kwam gelukkig snel.
ineens kwam er een keukendame binnen rennen die in haar eigen taal iets ongerusts schreeuwde naar de rondlummelende bediening. die keken prompt allemaal over de reling van de tweede verdieping naar het plein beneden en hervatten daarna hun niet-werkzaamheden. een minuut later, ruwweg vijf seconden nadat het eten arriveerde, ging de sirene af. visuele herinnering - waar was je toen de sirene ging? ik zie nog steeds die arm voor me die dat bord salade neerzet.
we werden vlot en vriendelijk verzocht het gebouw te verlaten wegens een bom-alarm. de ontruiming ging verrassend ordelijk en rustig; de informatievoorziening was nul. pas na een half uur ofzo kwam er een beveiligingsman vertellen dat we wat verder van het gebouw moesten gaan staan. geen gek idee. we stonden aan de kant van de bioscoop; pas uren later ontdekte ik dat dat was waar de bom zou zijn geplaatst.
helaas had ik de auto in de parkeergarage gezet, we konden dus niet weg. na zo'n vijf kwartier rondhangen op de hete parkeerplaats, duizenden mensen geklonterd onder de boompjes vanwege de schaduw, ging het personeel ineens weer naar binnen. kennelijk was de boel toen vrijgegeven.
opvallend vond ik hoe weinig contact er tussen mensen in het publiek was. west-europeanen zouden zich helemaal suf kakelen met elkaar. de bezoekers van deze mall spraken alleen met hun eigen gezelschap en als het echt niet anders kon alleen met anderen uit hun eigen ethnische groep. we wisten het al uit eerdere belevenissen maar het blijft voor ons merkwaardig om in een maatschappij te zijn waar mensen informatie liever voor zichzelf houden.
ter afsluiting was het de bedoeling om gewoon voor je parkeerkaartje te dokken. ik heb behoorlijk moeten pleiten om er zonder betalen uit te komen. kom op zeg, we zaten daar niet voor onze lol zo lang te niksen!