§ ¶verplicht rondhangen

qua bezigheidstherapie ook nog wat meegemaakt. jongste en ik hadden een paar uur zoet te brengen in pretoria en we bezochten dan maar een groot sjiek winkelcentrum. tijdje rondgesjouwd, tamelijk doelloos, daarna hongerig en dorstig neergestreken. lekker drinken besteld, dat kwam gelukkig snel.

ineens kwam er een keukendame binnen rennen die in haar eigen taal iets ongerusts schreeuwde naar de rondlummelende bediening. die keken prompt allemaal over de reling van de tweede verdieping naar het plein beneden en hervatten daarna hun niet-werkzaamheden. een minuut later, ruwweg vijf seconden nadat het eten arriveerde, ging de sirene af. visuele herinnering - waar was je toen de sirene ging? ik zie nog steeds die arm voor me die dat bord salade neerzet.

we werden vlot en vriendelijk verzocht het gebouw te verlaten wegens een bom-alarm. de ontruiming ging verrassend ordelijk en rustig; de informatievoorziening was nul. pas na een half uur ofzo kwam er een beveiligingsman vertellen dat we wat verder van het gebouw moesten gaan staan. geen gek idee. we stonden aan de kant van de bioscoop; pas uren later ontdekte ik dat dat was waar de bom zou zijn geplaatst.

helaas had ik de auto in de parkeergarage gezet, we konden dus niet weg. na zo'n vijf kwartier rondhangen op de hete parkeerplaats, duizenden mensen geklonterd onder de boompjes vanwege de schaduw, ging het personeel ineens weer naar binnen. kennelijk was de boel toen vrijgegeven.

opvallend vond ik hoe weinig contact er tussen mensen in het publiek was. west-europeanen zouden zich helemaal suf kakelen met elkaar. de bezoekers van deze mall spraken alleen met hun eigen gezelschap en als het echt niet anders kon alleen met anderen uit hun eigen ethnische groep. we wisten het al uit eerdere belevenissen maar het blijft voor ons merkwaardig om in een maatschappij te zijn waar mensen informatie liever voor zichzelf houden.

ter afsluiting was het de bedoeling om gewoon voor je parkeerkaartje te dokken. ik heb behoorlijk moeten pleiten om er zonder betalen uit te komen. kom op zeg, we zaten daar niet voor onze lol zo lang te niksen!

§ ¶in de weg

maaanden stond ie daar, op de splinternieuwe rotonde die het toeristen voor de wereldbeker voetbal makkelijker moet maken de wieg der mensheid te bezoeken. een elektriciteitspaal. met zijn beide voeten midden op de weg. de wegenbouwers hadden er keurig omheen gewerkt.

de andere helft van de rotonde begon al aardig te slijten terwijl zijn kant nagelnieuw bleef. maar vandaag heeft het elektriciteitsbedrijf het eindelijk voor elkaar. hij is weg.
er zit nog wel een flink gat in de weg. andere dienst he.

§ ¶hete sint

sinterklaas kwam traditiegetrouw op bezoek in johannesburg en wat was het weer leuk. en wat was het weer heet! de pieten werden voortdurend bijgeschminckt en nog was het vreselijk moeilijk om de gezichten 'op peil' te houden. menig kind paste niet meer onder het afdak, onze oudste moest flink gelaafd worden om er geen zonnesteek aan over te houden.

maar het hele festijn was prachtig zoals altijd. opvallend vond ik dat ik veel meer adoptiekinderen zag dan twee jaar geleden.

oudste is net 4 en mocht voor het eerst meedoen aan de voorbereidende klas van de nederlandse school (de directeur zie je op het podium). ze vond het geweldig om weer even nederlands te kunnen praten tegen andere kinderen. ze werkt met veel plezier enorm hard aan haar engels, maar dit was toch makkelijker communiceren.

§ ¶stoeltje

we vonden een andere school. grappig genoeg een waar we heel lang geleden ook al eens naar keken, voordat we naar de west rand verhuisden - relevanter: voordat de (toen nog enige) dochter oud genoeg was voor de (destijds) jongste groep. het is eveneens een farm school, maar dan hipper dan het huidige plattelandsschooltje. en in de wijk waar ik wil gaan wonen.

alleen hadden ze geen plaats voor de jongste. dat was de enige groep van de hele school die vol zat. maar niet getreurd, werden we verzekerd, de meeste opzeggingen komen pas in december binnen. aha, zei ik, dat is natuurlijk van al die expats in deze buurt, die soms pas dan zeker weten of ze op korte termijn moeten vertrekken. ja, dat is een factor, was het antwoord. belangrijker nog blijkt dat iedereen de kerstbonus afwacht op het werk en pas daarna zijn/haar baan opzegt!

we spraken met de oude/huidige farm school af dat de meiden daar nog een paar maanden mochten zitten tot er plaats was op de nieuwe school. veel lof voor hun buitengewone medewerking op allerlei fronten - het levert hen niets op maar wij zijn zo enorm blij met alle geboden mogelijkheden!

vanmorgen kwam toch nog onverwacht het telefoontje: de nieuwe school heeft (à la de f1) een stoeltje voor beide kippies, meteen vanaf het begin van het schooljaar. hoera!

§ ¶hertest

ik zat wat heen en weer te mailen met wits (de universiteit van witwatersrand), want de aanmelding verloopt even soepeltjes als drie jaar geleden (denk: vechten, bierkaai). ik wil dezelfde cursus gaan doen als waar ik destijds mee op moest houden wegens gebroken enkel en als gevolg daarvan geen transport, en dus geen college. het is de mid-career honours in de journalistiek.

waarom een opleiding doen in een vak waar je nogal op uitgekeken bent, en waar bovendien steeds minder werk in is, vroeg een wijze vriendin terecht. mijn motivatie is dat ik in maximaal twee jaar het gapende gat in mijn cv wil dichten. daarná kan ik natuurlijk altijd nog voor de lol iets anders gaan studeren.

tot mijn verrassing kreeg ik afgelopen vrijdag tegen zessen een uitnodiging om vanochtend (opnieuw) de toelatingstest te komen doen. hoewel ik, zeer tegen mijn gewoonte in, zowat in tijdnood kwam omdat ik niet tevreden was over een financieel bericht vertrouw ik erop dat ik het verder goed genoeg gedaan heb. ik maakte me in ieder geval drukker over reistijd en op tijd komen dan over de test.

de uitslag zal wel weer op zich laten wachten tot begin februari, ongeveer wanneer het academisch jaar begint. maar goed, dat weet ik nu alvast. gewoon weer wat duwen en trekken...

§ ¶vrede in de zomer

opnieuw was ik met de vriendinnen een weekeinde in vrede en opnieuw was het totaal fantastisch en veel te kort.

de foto is genomen van vrijwel hetzelfde standpunt als deze.

§ ¶spullen

we ontdekken helaas nog geregeld apparaten die het ook niet meer doen. zoals vanmorgen de kitchen aid. de chef des huizes is zwaar in mineur.

verder inderdaad een gefrituurde elektriciteitsleiding, het alarmsysteem moet helemaal vervangen worden, de airco van een van de kinderslaapkamers is hoogstwaarschijnlijk dood. de satellietontvanger heeft de geest gegeven en de internetrouter heeft een paar computers beschermd toen een van zijn poorten werd opgeblazen. verder willen de lampen in de eetkamer niet meer uit, want de dimmer is stuk.

best een hoop kosten dus, maar iedereen is nog heel en het huis ook.

§ ¶rook, geen vuur

hoofdschakelaar weer omgezet en jawel, we hadden zowaar weer stroom. we praatten nog over wat er gebeurd was toen ineens het beveiligingsbedrijf belde, want ze hadden een melding gehad. dat bleek bij inspectie te komen doordat het alarmsysteem een flinke opdonder had gehad. de bedieningspanelen doen het niet meer. en het alarm wilde niet meer ophouden - gelukkig was de toeter ook flink stuk, daardoor merkten we dat pas na een tijdje.

nico rook een brandlucht (ik ben verkouden). hij waagde zich op de zolder, die geen vaste vloer heeft, om de oorzaak te zoeken. met een petzel op zijn hoofd kruip door sluip door tussen de dakspanten en over de steunbalken. terwijl het onweer nog niet echt over was.

verschillende lichtschakelpaneeltjes zagen zwart. hm. ondertussen ontdekte ik dat de lamp in zijn studeerkamer eruit was geklapt op een bijzondere manier: de glazen kap lag aan diggelen, de lamp zelf deed het nog.hier en daar was de kracht van de stroomstoot door de leiding zo sterk dat letterlijk de stukken uit de muur vlogen. we dachten eerst dat de inslag bij de satellietschotel was, maar het was juist aan de andere kant van het huis, recht in de nok.

vlak boven de kinderslaapkamers. maar zoals gewoonlijk, als er echt iets aan de hand is slapen ze gewoon door.

§ ¶bliksems!

het zit nico niet mee sinds de kinderen en ik terug zijn. eerst werd hij vorige week op een kruising aangereden door een motorkoerier, die doorreed. deuken in zijn bakkie, spatbord bijna helemaal afgescheurd. vier jaar schadevrij gereden, wat een kunst is in zuid-afrika. dezelfde middag hoorde hij dat een werkreis naar californië niet doorging. balen want hij mag dankzij de crisis toch al niet veel meer reizen.

vrijdagavond sloeg de bliksem in de nok van het dak. ik dacht dat dat nooit zou gebeuren omdat er hoge bomen naast het huis staan, maar dat blijkt dus geen garantie.

wat een klap. in mijn studeerkamer klonk het alsof de bliksem recht door de airco heen denderde. nico zat tv te kijken; in de regentijd onweert het zo vaak dat je er een keer mee ophoudt om alles uit het stopcontact te halen. bovendien zit er een surge protector achter.

op deze foto van september '06 is het de nok van het tweede raampje van rechts. niet eens de hoogste dus.

§ ¶opnieuw

we waren goed bezig en hadden vlot besloten welke school het ging worden. ellenlange aanmeldformulieren ingevuld en vanmorgen nog even nieuwe pasfoto's maken om daar bij te doen. spul inleveren en klaar.

zou je zeggen. want in tegenstelling tot vorige week kreeg ik vandaag ineens te horen dat onze jongste nog te klein is voor deze school. niet dat we vorige week niet gemeld hebben wanneer ze jarig is hè. maar pas vandaag viel het kwartje kennelijk; ze mag pas naar deze school in het jaar dat ze 4 wordt. en die verjaardag is over zowat 15 maanden. grmbl.

ik kreeg de gegevens van een feeder school, een voorbereidende school waardoor ze makkelijk kunnen doorstromen. we zijn er meteen even heen gereden. maar helaas, we vonden dat er geen prettige sfeer hing. we moeten dus helemaal opnieuw beginnen.

de oudste naar de gewenste school en de jongste naar een andere is geen doen vanwege de logistiek: je staat daar áltijd in de file. voor één school wel te doen, maar niet als je binnen beperkte tijd ook nog naar een andere moet.