§ ¶hard werken
het is hier een lang weekeinde: vrijdag was het freedom day (vanwege de verkiezingen in 1994) en dinsdag is het workers day oftewel de dag van de arbeid. nico doet het een beetje kalm aan met werk, ondanks grote druk uit het midden-oosten (donderdag 16u: "kun je even dat document van 50 pagina's van gefundeerd commentaar en een ontwerp voorzien? de klant heeft het morgen om 10 uur nodig"). dat wil niet zeggen dat hij het rustig heeft. integendeel, hij loopt zich de benen uit het lijf voor dochter en mij. en daar ben ik hem erg dankbaar voor want het betekent dat ik wat energie kan opbouwen voor de rest van de week. dinsdag gaat ie weer op reis en mag ik het alleen doen.§ ¶gemankeerd
merkwaardig genoeg is sun city, geopend eind 1979, totaal niet berekend op rolstoelen. dat beperkt de actieradius nogal flink. het grootste deel van mijn tijd breng ik door in ons hotel - wat beslist geen straf is.het vermaakcentrum (casino enzo) is waar de winkeltjes ook zijn. je komt er door tegenover ons hotel de roltrap op te gaan. tsja. er is geen lift. ik ben al een keer door de portiers met een auto heeeeelemaal naar de grote ingang gebracht en dat was zo'n gedoe dat ik op de terugweg een official heb gevraagd mijn rolstoel in te klappen en mee te nemen terwijl ik met het kind op de arm op 1 been hopla de roltrap op hupte. niet zo veilig natuurlijk maar ik wilde zo graag in minder dan drie kwartier tijd iets anders gaan doen.
de leukste plek om te zitten is bij het grote zwembadgebied beneden. er zit ook een goed restaurant dus meestal zijn we er 's avonds opnieuw. nico hoeft echt niet naar de sportschool want om daar te komen is een klein drama. er gaat een rustiek en zeer hobbelig paadje door de kunstmatige jungle. vanwege de watervallen en de uitzichten zitten er drie hoge bruggetjes in, zo scherp in hoogteverschil dat amsterdam er wat van zou kunnen leren. om het restaurant in te gaan zijn er nog twee... maar ter compensatie heeft het restaurant dan weer de enige rolstoel-wc in de zeer wijde omtrek.
§ ¶uitstapje
we zijn een weekje in sun city, waar nico moet werken. rik en ik mogen mee voor de lol. het bedrijf houdt hier jaarlijks een conferentie.omdat ik niet kan lopen of spelen is het kindertje op stap met een nanny. hopelijk heeft ze het zo een stuk leuker. kan ik de halve dag in bed liggen rusten en nico zonder zorgen aan het werk.
§ ¶we hebben een bellerrr
even iets heel anders: met dank aan nieuw aangeschafte techniek lijkt het erop dat we weer voldoende bandbreedte bijeen hebben geveegd voor een behoorlijke skype-verbinding. en da's niet zo makkelijk in dit internet-afgeknepen land. (skype, da's gratis of erg goedkoop bellen via de computer. of gewoon chatten, kan ook - zoals bij msn maar dan beter)een mailtje naar de bekende adressen en we wijzen je even de weg!
§ ¶wiele wiele stap
vandaag moest nico een boel werk verzetten dus hup naar beneden. na de vermoeiende (en enge) exercitie op de trap werd het snel beter, want ik heb nu wielen! wat wordt het leven daar een stuk gemakkelijker van. meest van de tijd heb ik twee handen vrij, ik kan dochter op schoot nemen, als het moet kan ik smokkelen met mijn goede voet. heerlijk. ondanks dat ik vandaag veel gedaan heb en daardoor meer pijn verwachtte vergat ik spontaan een ronde medicatie. (edit: dat kreeg ik later op de avond natuurlijk dubbel en dwars terug)
§ ¶hemel en hel
het lopen met krukken gaat op zich wel goed. heb ook trap-les gehad van de fysio: good goes to heaven, bad goes to hell is het ezelsbruggetje. helemaal aangepast aan dit religieuze land. het is om te onthouden dat naar boven toe je goede voet eerst gaat en dan pas de rest. naar beneden eerst de krukken en de slechte voet, daarna de goede voet.maar wat is het afzien met die krukken! je mag maar kleine stapjes doen en regelmatig kies ik niet echt de meest ideale 'prikplaatsen' voor de stokken. of ik vergeet weer eens dat ik niet kan lopen en dus ook niet even die laatste paar stapjes zelf wel kan. wat een gewiebel. maar als alles goed gaat krijg ik morgen wielen. verder de hele dag in bed gelegen, pijn, rustig aan doen.
§ ¶weer thuis
hee kijk nou, ik ben ineens weer thuis. het ontslag uit het ziekenhuis was nog een heel gedoetje doordat ze wel zeiden dat ik naar huis mocht, maar niet wanneer en hoe enzo. ben na een tijdje maar eens gaan vragen...de bezoekers konden dus ook meteen mee en aan de slag met spullen sjouwen enzo. hadden wel een luxe auto dus ik zag het voordeel wel, haha.
§ ¶kruk
hoera, ik heb krukken! eindelijk een beetje mobiel. heerlijk heerlijk. zelf naar de wc in plaats van wachten op de po. beetje buitenlucht happen. en bekaf op de terugweg natuurlijk, want ik ben nog maar een kruk...voor zover ik het nu op een rijtje heb is er een stukje van mijn enkel af gebroken en is mijn kuitbeen gebroken. de laatste een beetje rommelig helaas, met wat splinters. ik weet nog niet wat ervan gered is; de dokter komt maar 15 seconden langsvliegen voor en na de operatie en de rest wordt door de verpleging opgelost. die dan weer niet alle vragen kunnen beantwoorden. er zit een backlash om mijn been, een achterlangs-spalk. een heel gipsen (onder)been komt later.
voordeel is dan weer wel dat die toch al zwakke enkel nu voorgoed verstevigd is.
het gaat best goed verder, moenie worrie nie want dat doe ik ook niet! ben wel moe maar dat lijkt me logisch.
§ ¶zal wel goed zijn?
het gaat nogal goed geloof ik. gisteren kreeg ik de hele dag complimentjes over wat een modelpatiënt ik wel was. is al die rationaliteit toch ergens goed voor. ik vond het wel een raar gezicht; na die krak weet je allang dat het niet goed zit maar als je langs je binnenbeen naar je voet kijkt is het toch vreemd als je je hiel ziet.vandaag heb ik nog niet uitgevonden hoe de operatie is verlopen, maar ik kreeg al wel bericht dat als het -niet- goed was ik het allang gehoord zou hebben. de rest van de dag slaap ik.
§ ¶turbulentie
even een kort berichtje uit... het ziekenhuis. tsja. ik had een mooie sprong gemaakt, alle oefeningen prima. er was veel turbulentie vlak boven de grond. de aanloop naar de landing ging daardoor niet erg naar mijn zin. de wind duwde me steeds omhoog en omlaag. en toen mijn rechtervoet de grond raakte liet de enkel met een luide krak weten dat ie niet meer meedeed. morgenochtend ga ik onder het mes en er zijn mij acht weken met gips in het vooruitzicht gesteld.later meer.
§ ¶woggen
ben een beetje in de lappenmand, heb gisteren bijna de hele dag geslapen. heerlijk. maar zo miste ik niet alleen een les op(wog = werk ontwijkend gedrag)
§ ¶swoop
soo hee, wat waren wij zenuwachtig op zaterdagmorgen. na onze eerste springlessen was er een hele week verstreken. het bleek dat we er in ons hoofd voortdurend mee bezig waren, vermoeiend hoor. hoe zou het verder gaan? zouden we er nog wat aan vinden? bleef het zo hard werken als de eerste lessen?er waren ambitieuze tijden voor ons geboekt, zaterdag drie sprongen en vier op zondag. gelukkig wisten we al dat dat voortdurend veranderd kon worden. en veranderen deed het - het waaide te hard. de wedstrijden hadden er flink van te lijden. het ging vooral om precisie en tussen poortjes door landen is gevaarlijk wanneer je van je ideale lijn wordt afgewaaid. hordes springers die er he-le-maal klaar voor waren moesten uren wachten.
wij ook; er gelden restricties voor de windsnelheden waarmee studenten aan de slag mogen. in ons geval moest het onder de 15 knopen zijn. ik was er nog helemaal níet klaar voor en het wachten was eigenlijk erg gezellig. ik raakte zowaar tamelijk ontspannen. voor nico gold het omgekeerde. hij is een echt ochtendmens en hij zat al behoorlijk in te kakken toen er alsnog gesprongen kon worden. hij heeft er uiteindelijk maar één gedaan en bespeurde daarna heel wijs dat hij een beetje opzag tegen de volgende, en dus beter kon stoppen voor de dag.
§ ¶open dicht
oeps, er was iets met dat pasen... hoe zat het nou ook weer... sinds vanochtend weten we het weer. in dit land waar vrijwel alle winkels dagelijks open zijn, zijn ze op goede vrijdag dicht. da's een serieuze feestdag (nou ja feest). met pasen is alles gewoon open, beide dagen. da's even wennen. dat campingbedje dat we nu eindelijk eens gingen halen ging dus bijna niet door. van de week had ik alleen lelijke gevonden, maar vrijdag hebben we nog de hele dag - dacht ik. gelukkig was de supersupermarkt wel geopend en hebben we nu een bedje. op naar de kampeerplaats.§ ¶autootje
onze huishoudster en haar man hebben een autootje. na enig puzzelen hebben ze de boel nu zo verdeeld dat zij hem meestal bij zijn werk afzet en dan naar ons rijdt. dat scheelt haar een eindeloze taxi-reis (dwz opgepropt zitten in drie verschillende busjes bij chauffeurs die steevast levensmoe zijn). moet ze wel weer op tijd terug zijn natuurlijk.laatst moest nico haar op weg helpen, ze had de lichten aan gelaten. dankzij de startkabels was het leed snel geleden. toen ze gisteren weer niet wegkwam verwachtte ik hetzelfde probleem. alleen waren de startkabels nergens te vinden. ze ging vragen bij de buren; ondertussen kreeg ik nico aan de telefoon (in saudi) en kon ik vast beginnen. anna kwam terug met een behulpzame jongeman met een grote auto. maakt niet uit hoe vaak ik dit al gedaan heb, uiteraard kan dat in de ogen van een afrikaanse man niet goed gaan, vrouwen en auto's. dus ging hij uitvoerig aan de accu's zitten en met zijn blote handen de startkabels eraf en weer erop zetten. naar mijn lekeninzicht scheelde het niks of hij had minstens een van de accu's opgeblazen. waarop wij vervolgens gedrieën naar de open motorkappen staarden en wachtten.
toen anna's autootje nog niet wilde starten bood hij aan haar te slepen. ze kwamen tot bovenaan de oprit, geen idee wat er toen mis ging maar even later stond het rode dwarsliggertje weer een eindje terug en stonden er drie, vier, vijf mannen naar de motor te staren. kennelijk opnieuw zonder effect want even later was anna terug. ik heb haar alsnog naar huis gebracht, eerst haar man opgevist natuurlijk want die stond al aardig lang te wachten.
meevaller is dat zijn broer mécanicien is. 's avonds kwam, zag en overwon hij het dwarse autootje in maar weinig tijd. het ding was pas vorige week voor onderhoud geweest, ik ben benieuwd wat er nou mee was.
§ ¶arnica
toch leer je er veel van. dit is een snelle manier om dingen te onthouden. zo weet ik nu dat zachtjes remmen niet helpt; door dat te doen verhoog je je voorwaartse snelheid (vergeleken met de neergaande) en dat is nou juist wat ik níet wilde. niet zo subtiel proberen te doen dus en volle bak remmen op een veel lagere hoogte dan verstandig lijkt.
ondertussen smeer ik me suf met de arnica. het ligt niet alleen aan het landen hoor; ook de beenriemen maken nogal indruk. uiteindelijk hangt je volle gewicht daarin en soms zit er iets klem. en de spierpijn, tsja, die was te verwachten. alleen al van de stress!
§ ¶luchtdoop
een paar dagen niet geblogd maar hier gaat het goed. we zijn totaal bekaf van de afgelopen twee dagen maar wel (of juist daardoor) vol goede moed, want we hebben onze eerste lessen gehad bij de springclub. we springen dus nog steeds vrijwillig uit vliegtuigen waarmee niets mis is.ik gil niet zo snel maar het moment dat je het vliegtuig verlaat is nog steeds doodeng. daarna heb je het zo druk met checks en oefeningen dat je geen tijd hebt om bang te zijn, en na 45 seconden gaat je pluutje open. dan doe je een paar testen om te zien of alles het doet en daarna heb je tijd om om je heen te kijken. prachtig, prachtig. het was ineens ook net weer mooi weer en het was echt genieten. 45 seconden duren trouwens heel erg lang, je hebt wel voor vijf minuten werk met al die oefeningen en het lukt ook nog.
we schijnen het heel aardig te doen. we krijgen les van de vriendin van een collega van nico en dat doet ze erg goed, het is niet alleen zijn trots dat hij zegt dat ze een van de betere instructeurs is. onze logboeken staan vol complimentjes. natuurlijk valt er nog een massa te verbeteren maar dat komt nog wel.
zaterdag hebben we een hele dag theorie gehad met een klas vol. aan het einde van de dag hebben we allemaal in een harnas gehangen in de hangar, om alles goed door te nemen, vooral de noodprocedures. ik werd ontzettend misselijk bij de spin! de instructeur draaide me snel rond, ik deed de noodprocedure goed, en toen stopte hij me ineens. alleen mijn maag was nog onderweg. we hielden het droog hoor, maar volgens nico had mijn gezicht een heel interessante kleur.
gisteren hebben we drie keer gesprongen met aan elke kant een instructeur. grappig genoeg merk je dat amper, je hebt het zo druk dat je wel hun aanwijzingen meekrijgt maar dat ze je allebei stevig vasthouden heb je heel niet door. de laatste keer was voor mij tamelijk snel na de tweede, ik was nog iets te moe en heb de oefeningen niet zo heel denderend gedaan (wel voldoende). nico had veel meer tussentijd en voor hem was de derde sprong juiste de beste, hij had het allemaal lekker op een rijtje en was erg tevreden, de instructeurs ook.